ตุ๊กตาช่างปั้นเดอะซีรี่ส์

อยากจะบอกเพื่อนๆ ว่า นานที่ปีหนจะได้ไปเที่ยวแบบทำบุญด้วยคับ  เจงๆ งานนี้ผมแทบจะไม่ค่อยได้มีส่วนร่วมกับพวกพี่ๆ มากสักเท่าไหร่คับ  ประมาณว่าเป็นเด็กติดสอยให้ตามมากกว่า แต่สาเหตุที่ได้มีโอกาสได้ไปเพราะ ผมอยู่ในช่วงเครียดๆ และอยากปลดปล่อยมากกว่า         พี่ๆ เขาเลยสงสารมั้ง เห็นเป็นเด็กน้อยน่ารักคนนึง

การเที่ยวเชิงทำบุญครั้งนี้เป็นการทำบุญสร้างห้องสมุดชื่อห้องสมุดบ้านผลไม้และบริจาคหนังสือครับ  ชื่อน่ารักโคตรๆ

ผมช่วยงานพวกพี่น้อยมากคับ เพราะไม่ได้อยู่กับแก๊งส์ของพี่ๆเขา  แต่ได้มาอยู่ร่วมแก๊งส์เพราะว่าบังเอิญบริษัทเก่าที่เคยทำงานเป็นบริษัททำหนังสือคับ เลยเป็นตัวแทนช่วยหาหนังสือให้คับ เบ็ดเสร็จด้วย connection ส่วนตั๊วส่วนตัวได้หนังสือพร้อมของเล่นจากบริษัทเก่าและบริษัทหนังสืออื่นๆ ขนมาบริจาคให้อีก 11 ลัง แถมเป็นหนังสือภาษาอังกฤษ ซีดีเพลง ยังซีดีเกม แถมที่สงสัยคือ ตอนเปิดกล่องที่โรงเรียนดันเจอลิปสติกด้วยนะสิ ไม่รู้ไปอยู่ในลังได้อย่างไร หรือมันคือชุดแต่งหน้าสำหรับเด็กฟะ

ผมว่าห้องสมุดแห่งนี้แม้มีขนาดไม่ใหญ่ ประมาณไม่เกิน 40 ตารางเมตร แต่อาจจะเป็นห้องสมุดสำหรับเด็กที่มีหนังสือดีๆ จากที่พี่ๆแก๊งส์ และสมัครพรรคพวกบริจาคเข้ามา  ผมว่าอาจเป็นห้องสมุดที่ดีที่สุดของเด็กระดับจังหวัด หรือระดับภูมิภาคได้เลยมั้ง เพราะผมเคยเห็นห้องสมุดสำหรับเด็กมีหนังสือหรือของเล่นอย่างมากก็ไม่กี่ประเภท แถมส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ส่งเสริมพัฒนาการของเด้กเท่าไหร่ด้วยคับ 

เห็นแล้วก็ขออนุโมทนาบุญมาด้วยก็แล้วกันครับสำหรับทุกๆคนที่ช่วยกันบริจาคมาตั้งเยอะแยะกว่า 30 กล่องเห็นจะได้คับ  ที่สำคัญ....ของที่ขนมาให้เป็นของดีๆทั้งนั้นเลยครับ  เห็นแล้วอยากได้ แต่บังเอิญเป็นของทำบุญคับ เลยได้แต่มอง ไม่ได้ขนกลับเดี๋ยวบาป

 การมาบริจาคและมาทำบุญครั้งนี้   พวกเราไม่ได้มาแค่ตัดริบบิ้นแล้วกลับนะคับ  พวกพี่แก๊งส์เก่งสุดยอด มีเกมให้เล่นด้วยตั้งแต่ เกมโยนห่วง เกมส่งลูกบอล เกมยืนบนกระดาษหนังสือพิมพ์ เกมทายชื่อ  ผมว่าเป็นเกมที่มีความหมายดี และฝึกให้เด็กได้กล้าแสดงพร้อมทั้งแสดงความสามัคคีด้วยคับ 

เห็นแล้วรู้สึกเลยคับว่าเด็กๆ กรุงเทพฯ อย่างพวกเรามีโอกาสดีกว่าเด็กต่างจังหวัดตั้งเยอะ   บางคนเสื้อนักเรียนมีอยู่แค่ตัวเดียวต้องใส่ซ้ำ 5 วัน แต่พวกเขาก็อยากมาเรียนหนังสือเห็นแล้วอยากชวนเพื่อนๆ มาบริจาคจังเลยคับ  แต่รอบนี้คงไม่ทันคับ เพราะผมก็มาเป็นคนสุดท้ายเพราะดันอยู่นอกแก๊งส์แต่ ผมก็มีความสุขนะ  ฮาดี

โชคดีของพวกผมอีกอันคือได้มาเที่ยวงานปอยส่างลองด้วยคับ เพราะบังเอิญช่วงที่เรามาเป็นช่วงงานพอดี ได้รู้ขนบธรรมเนียมของคนไทยที่ได้รับวัฒนธรรมจากพม่า ที่จัดงานบวชลูกหลานให้เข้าเรียนในวัด โดยมีงาน 4 วัน แต่ละวัน เด็กผู้บวชก็จะใส่เสื้อผ้าสีละวันไม่ซ้ำกันและยังไม่โกนคิ้วจนกระทั่งวันสุดท้าย

ที่สำคัญขบวนแห่ก็จะมีการแห่เครื่องถวายตั้งแต่จีวร (ไม่รู้เรียกถูกหรือปล่าว) ซึ่งถูกมัดเป็นกระเช้า  จาน ช้อนชาม ถูกจัดอยู่ในพุ่มไม้

และ มีคานหามที่บรรจุเครื่องของจำเป็นระหว่างปฏิบัติธรรมด้วยคับ  ผมเอารูปมาให้ดูด้วยครับ แต่ถ่ายไม่สวยเท่าไหร่ ปัญญาด้านการถ่ายรูปมีแค่นี้เจงๆ

ผมว่างานนี้เป็นงานที่ผมมีความสุขมากงานหนึ่งเลยครับ ได้ทำทั้งทำบุญ และได้เที่ยว แถมเที่ยวแบบไม่วางแผน ได้พบกับเพื่อนกลุ่มใหม่ๆ  ได้รู้ชีวิตและขนบธรรมเนียม  และเป็นครั้งแรกที่เราเที่ยวแล้วไม่ต้องทำกับข้าวอีกต่างหาก  อันนี้คือเรื่องสำ มะ คัญ คร้าบบบบบ...บ

ข้อหนึ่ง...สิ่งไหนไม่ดีอย่าให้ออกไปจากตัวเรา ให้มันตายไปกับตัวเรา  ถ้าทำอะไรให้กับคนอื่น เราให้แต่สิ่งดีๆ อย่าให้ใครมาตำหนิได้

ข้อสอง...ความเมตตาไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความรัก แต่เป็นความรัก รักแบบไม่มีเงื่อนไข รักแบบไม่ต้องการอะไรตอบแทน รักในฐานะที่เป็นเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกัน

ข้อสาม...เราจงรับฟังทุกคนที่พูด และจงเข้าใจความหมายที่เขาพูดว่าจะสื่อว่าอะไร ไม่ใช่เขาพูดอะไร ไม่ว่าคนนั้นจะพูดมีสาระหรือไร้สาระ

ข้อสี่...ต้องพยายามฝึกจับผิดตัวเอง ตรวจสอบตัวเองเพื่อที่จะรู้จักตัวเอง เมื่อเรารู้จักตัวเองแล้ว เราจะรู้จักคนอื่นได้หมด  

ข้อห้า...ต้องอดทนเป็นโอกาสที่เราได้สร้างขันติบารมี ต้องทำความดีให้มากขึ้นอีก ทำตัวเราให้ดีมากๆ จนเขายอมรับ หากมีอะไรที่ขัดแย้ง ต้องนิ่ง เอาความดีชนะใจ การโต้แย้งเป็นวิถีของเดรัจฉานอย่านำมาใช้

ข้อหก...รู้ธรรมแล้วแล้ว ถ้าไม่พยายามเข้าใจเขาถือว่าผิดเพราะเขายังไม่รู้เหมือนเรา ดังนั้นต้องให้เข้าใจและให้อภัย อย่ามองเขาเป็นอุปสรรคหรือปัญหา เขาคือผู้ทดสอบเราต่างหาก

และข้อเจ็ด...เวลาอยู่ในสังคม ครอบครัว หรืองานที่รับผิดชอบ ต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ อย่าให้บกพร่อง อย่าให้ใครตำหนิ เรื่องส่วนรวมมาก่อน เมื่ออยู่ในโลกส่วนตัวจึงค่อยทำ

=> อันนี้ เริ่มรู้และเข้าใจมากขึ้นเพราะช่วงนี้เครียดหลายๆ เรื่องครับ แต่เมื่อถึงจุดๆ หนึ่งผมเชื่อว่าทุกคนทำได้ครับ เพราะมันคืนสู่สามัญจริงๆ ทำให้ดีที่สุด อย่าว่อกแว่ก แล้วเราจะรู้สึกดีเอง จงอย่าเอาเรื่ออื่นๆมาปะปนกัน เพราะมันทำให้จิต ถูกอารมณ์ครอบงำ

และแล้ว...สิ่งที่ไม่อยากจะให้เป็นก็กลับมาเกิดขึ้นอีกครั้งจนได้ กับความรักและความตั้งใจที่มอบให้กับคนนี้ ด้วยหวังว่าจะไม่ต้องไม่เกิดซ้ำรอยกับครั้งก่อนๆ  เพราะที่ไม่เคยที่จะพูดคำว่าเป็น แฟน หรือคนรู้ใจคนนึงที่อยู่ข้างๆ เธอสักครั้ง 

จิตสับสนตั้งแต่วันศุกร์ก่อนที่เพื่อนรักเล่าเรื่อง คนสนิทคนที่สอง หรือที่คนอื่นนิยามว่า แฟน ว่า..เค้าเอ่ยปากบอกกับเพื่อนผม ว่าผมเป็นคนอย่างไรและมีข้อเสียอะไร ก็พรั่งพรูออกมา  แต่ทำไมเพื่อนผมไม่บอกผมละ และปิดเงียบงันมานาน 

ปีกว่าที่ผมไม่ได้รู้เรื่องราว ว่าผมผิดอะไร ก็มารู้เพราะผมบอกกับเพื่อนผมว่า ..ผมกำลังจะมีความรักให้กับคนสนิทคนใหม่ เขาจึงบอกผม กับเหตุผลที่เธอนิยามง่ายว่า เพราะผมเป็นคนที่จืดชืดกับความรักมากจนเกินไป หรือง่ายๆว่าด้านชาที่จะบอกเค้าว่าเป็นแฟน หรือแม้กระทั่งทำตลกโปกฮาเหมือนที่ผู้ชายหลายๆคนเขาทำกัน  ทำไมหรอที่ผู้ชายทุกคนจะต้องตลกและมีอารมณ์ขัน แล้วจริงๆ แล้วผู้หญิงจะต้องชอบผู้ชายที่มีสีสันด้วยหรือ ก็เพราะใจที่ไม่กล้าพอที่จะพูดกับเค้า  ด้วยเพราะปากที่เอ่ยว่าเรายังไม่พร้อม ทำให้เส้นดายบางๆ ที่เชื่อมระหว่างนิ้วนางที่เชื่อมต่อระหว่างหัวใจของคนทั้งสองต้องขาดลง และจากลาโดยไม่บอกกล่าวด้วยตัวเองแต่ฝากคนอื่นมาบอกกับผม 

กับความรักครั้งใหม่ที่ผมพยายามแก้ไขข้อบกพร่องที่เคยมี พยายามที่จะรวบรวมความกล้าที่จะขอเธอเป็นแฟนตรงๆ ซึ่งเพื่อนๆ หลายคนบอกว่า มึงต้องทำให้ได้ ก็ได้ทำ

 ...... แต่อาจไม่ได้สวยหรูว่าจะต้องขอเธอเป็นแฟนในร้านหรูๆ  เพราะผมยังติดอยู่กับ สิ่งที่ไม่กล้าที่จะพูด หรือเพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน  แต่ในที่สุด ผมก็ขอเธอเป็นแฟนในตอนเดินมาส่งเธอขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อกลับบ้าน แม้จะดูแปลกๆ เหมือนคนบ้าๆ ที่บอกเป็นแฟนในบรรยากาศที่ไม่น่าจะพิศมัยสักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เธอตอบว่า เธอคบเราและคนอื่นด้วยเหมือนกัน แต่ไม่ได้ตัดสินใจว่าจะเป็นอย่างไร นั่นก็เป็นสิ่งที่ให้กำลังใจผมในเสี้ยวนึงแม้จะต้องแก่งแย่ง  มันเป็นเพียงแค่น้ำผึ้งเพียงหยดเดียวที่ผ่านลิ้นของเราให้ได้รับรู้ ก็ทำให้เราตั้งใจที่จะต่อสู้เพื่อแลกมาซึ่งความหวังบางอย่าง อย่างเต็มที่  

เวลากว่า 2 อาทิตย์ที่รับรู้และมีความหวังกับสิ่งที่ผ่านมากับคนที่สาม ถูกนำมาปนกับเรื่องแฟนคนที่สอง “นา” ซึ่งเป็นคนที่ผมอยากอยู่ใกล้มากที่สุด และเป็นคู่ชีวิตหนึ่งของหัวใจ ทำให้ใจที่ร่าวร้อน อยากให้เรื่องหลายๆ อย่างเป็นภาพขาวหรือดำอย่างชัดเจน ก็ต้องเริ่มขึ้น ใจคิดว่าวันนี้จะต้องถามเหมือนกันว่า ตอนนี้เธอตัดสินใจหรือยังว่าอยากจะคบกับใครมากที่สุดก็ผลุดขึ้นมาหลายๆ รอบ แต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม

ตอนกลางวัน โทรหาเธอว่าเป็นไงบ้าง ทำอะไรอยู่ รู้สึกเบื่อหรือป่าว ก็จบแค่เพียงนั้น เพราะใจไม่กล้าที่จะถาม.... แต่เพราะตอนเย็น ที่ผมอยากโทรหาเค้า แต่ไม่เธอก็ไม่รับสายเสียที ยิ่งทำให้ผมกดดัน แถมยิ่งวันนี้มานอนอยู่คนเดียวในห้องที่ไม่มีอะไรช่วยผ่อรคลาย ทำให้เครียดและอยากระบายออกมาผ่านการโทรหาเพื่อน(รุ่นพี่) ที่อยากคุยด้วย เพื่อผ่อนคลาย  แต่เรื่องที่พี่เค้าถามดันยิ่งกระตุ้นให้ผมต้องหวนกับมาคิด กับเรื่องความกังวลที่อยู่ในจิตใจซึ่งพร้อมที่จะระเบิดออกมาทุกเมื่อ   น้ำตาบางส่วนซึ่งอยากจะระบายก็เริ่มพลันไหลรินเพราะความกังวล ก็ทำไงได้ละ ดันมากระตุ้นให้คิดออกมา แถมยิ่งมาปนกับเรื่องของพี่ที่รักเหมือนพี่ชายคนนึงที่ไม่สมหวังในความรักกับแฟนของเขาแม้จะร่วมเดินทางและจูงแขนมาด้วย ยิ่งพลันให้กดดัน แต่มันก็ถูกบังคับให้หยุดรินไหลชั่วครู่ เพราะต้องถึงเวลาที่ผมต้องให้พี่คนนั้นเป็นคนป้ายยาที่ตาผม เพราะเป็นโรคตาแห้งและไม่มีน้ำตา 

 .....ตั้งใจว่าจะโทรหาเพื่อนที่คุยกันเมื่อครู่ต่อเพื่อระบายความเครียด แต่ก็ฉุดคิดว่าน่าจะโทรหาเธออีกเป็นครั้งที่เจ็ด ด้วยเพราะความโชคดีหรือโชคร้ายของหัวใจที่เธอรับสายผม   และก็เหมือนเดิมที่ผมก็คุยตามปกติเหมือนทุกวัน ทุกเวลา เพื่อถามสาระทุกข์ และสุขเหมือนทุกวันในฐานะคนที่ห่วงใยข้างๆ  แต่เพราะใจที่ติดขัดหรือค้างมานานจากเมื่อกี้ ก็พลันโพล่ง อยากถามเธอโดยไม่คิดว่า เมื่อไหร่จะเป็นแฟนกับผม และเพราะคำนิยามความเป็นแฟนของผมที่ต้งเป้าว่า เราจะได้รู้จักและชัดเจนยิ่งขึ้นกับเธอโดยไม่มีกำแพงบางอย่างมากั้นระหว่างสองใจ ทำให้เธอต้องระบายความรู้สึกออกมาเหมือนกัน 

กับเพราะคำว่า “หากเธอเป็นแฟนกับผม และถ้าวันนึงหากเราต้องแยกทางเดินกันจะทำให้เข้าหน้าผู้ใหญ่ในแต่ละฝ่ายลำบาก  เป็นได้แค่เพื่อน อาจจะรู้สึกและสนิทใจต่อกันมากกว่า คำว่าแฟน” มันช่างทำให้ผมอยากให้โลกหยุดทุกสิ่งทุกอย่างไว้ชั่วขณะ และย้อนเวลาเพื่อให้ผมได้หยุดคิดและทบทวนเรื่องเก่าที่ผมทุ่มเท ข้อผิดพลาดที่พยายามแก้ไข การวางตัวตน หรือการแสดงออกที่มากกว่านี้

 ....... แต่สิ่งที่ผมยังรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยในครั้งนี้คือ ผมเริ่มเตรียมใจกับเรื่องบางอย่างมากขึ้น  ไม่บ้าๆ ที่ต้องหยุดงาน และหยุดทุกอย่างจากสิ่งที่กองอยู่ (แต่ก็ไม่แน่ใจอนาคตข้างหน้าเหมือนกันเพราะวันนี้อยู่ต่างจังหวัดที่ไม่มีอะไระทำ) กับสิ่งที่กล้าที่จะถามเธอว่าคบกับผมแล้วเป็นอย่างไร หรือผมมีข้อเสียอะไร โดยไม่ต้องให้ใครบางคนเป็นผู้ส่งแมสเซสว่าขอเลิกคบกับผม หรือ ฝากให้คนอื่นมาบอกให้ผมฟังว่าทำไมต้องเลิกกัน 

น้ำตาที่อยากรินไหลเมื่อชั่วครู่ เริ่มรินไหลอีกครั้ง พูดกับเธออย่างเลื่อนลอยเพราะไม่อยากคิดอะไรให้มากมาย แต่สิ่งนึงที่ทำใจได้และไม่ break กัน ก็คือ เพราะอย่างน้อยเธอก็บอกให้ผมรู้อย่างจริงใจ และคงความเป็นเพื่อนที่รู้ใจคนนึงพร้อมที่จะให้ผมโทรหาได้ทุกวันเหมือนเดิม เพื่อเล่าเรื่องหรือถามสาระทุกข์ หรือสุขได้ทุกเวลา

 ..............................อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณกับเธอเหมือนกัน ที่ทำให้ผมได้พยายามตั้งใจที่จะขวนขวายและรวบรวมความกล้ามากยิ่งขึ้น กับคำว่านิยามของคำว่าแฟน และความกล้า

 .........สายลมหนึ่ง ผ่านเข้ามาให้หัวใจสองเราได้รู้สึกกับสิ่งบางอย่าง

.........แม้เป็นเพียงสิ่งน้อยนิดให้คำนึง หรือขวนขวายก็ตาม

 .........แม้เป็นเพียงช่วงเวลาที่ไม่เนิ่นนานแต่ให้คุณค่า

.........อย่างน้อยครั้งนี้เราก็ได้เดินก้าวหนึ่งของความกล้าที่จะพูดและเผชิญกับเรื่องบางอย่างในอนาคต

edit @ 14 Mar 2008 08:32:47 by ตุ๊กตาช่างปั้น